{"id":11806,"date":"2025-03-06T19:32:27","date_gmt":"2025-03-06T19:32:27","guid":{"rendered":"https:\/\/kolejrzeczy.com\/blog\/?p=11806"},"modified":"2025-07-08T18:45:18","modified_gmt":"2025-07-08T18:45:18","slug":"debica","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kolejrzeczy.com\/blog\/debica\/","title":{"rendered":"D\u0118BICA"},"content":{"rendered":"

\"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\" \"\"<\/p>\n

22 grudnia 2020 roku<\/strong><\/em><\/p>\n

22 grudnia 2020 roku pojecha\u0142em do miast na pograniczu wojew\u00f3dztw ma\u0142opolskiego oraz podkarpackiego. Pierwszym przystankiem by\u0142a D\u0119bica, a dotar\u0142em tam poci\u0105giem z przesiadk\u0105 w Krakowie. Oko\u0142o godziny 6:30 by\u0142em ju\u017c na miejscu. By\u0142o ciemno, wi\u0119c do si\u00f3dmej by\u0142em w okolicach dworca PKP.\u00a0 Potem wst\u0105pi\u0142em na poczt\u0119, \u017ceby kupi\u0107 dwie poczt\u00f3wki zwi\u0105zane z miastem.\u00a0 O si\u00f3dmej zacz\u0105\u0142em zwiedza\u0107 miasto. 40 minut po rozpocz\u0119ciu zwiedzania miasta znalaz\u0142em Muzeum Regionalne, w kt\u00f3rym mo\u017cna by\u0142o zobaczy\u0107 wozy wojskowe w plenerze. Przed dalsz\u0105 podr\u00f3\u017c\u0105 zrobi\u0142em sobie zakupy w miejscowym sklepie obok dworca. Kupi\u0142em kilka produkt\u00f3w regionalnych. Po pobycie w D\u0119bicy pojecha\u0142em poci\u0105giem TLK do Bochni.<\/p>\n

 <\/p>\n

HISTORIA: Nie jest znana dok\u0142adna data powstania osady. Pierwsza wzmianka \u017ar\u00f3d\u0142owa o D\u0119bicy pochodzi z 1293 roku. Osada ta o nazwie \u201eDambicha\u201d, z nadania ksi\u0119cia Leszka Czarnego, trafi\u0142a w\u00f3wczas do rodu Gryfit\u00f3w. W 1305 roku osada zosta\u0142a z\u0142upiona przez Tatar\u00f3w, sp\u0142on\u0105\u0142 w\u00f3wczas drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry odbudowano w 1318 roku. W 1358 roku kr\u00f3l Kazimierz III Wielki nada\u0142 \u015awi\u0119tos\u0142awowi Gryficie przywilej lokacyjny miasta na prawie \u015bredzkim. 10 czerwca 1372 roku, \u015awi\u0119tos\u0142aw zleci\u0142 Miko\u0142ajowi, so\u0142tysowi wsi Lipiny, przeprowadzenie lokacji miasta. W zamian Miko\u0142aj zosta\u0142 pierwszym dziedzicznym w\u00f3jtem w D\u0119bicy z prawem pobierania czynsz\u00f3w i innymi przywilejami. Pod koniec XV wieku, w 1474 roku, D\u0119bica podobnie jak ca\u0142a okolica zosta\u0142a z\u0142upiona przez w\u0119gierskie wojska dowodzone przez Tomasza Tharczaya. W 1502 roku najazd Tatar\u00f3w spowodowa\u0142 ca\u0142kowite spalenie miasta, w\u00f3wczas drewnianego i jego wyludnienie. Po naje\u017adzie Tatar\u00f3w w 1502 roku, D\u0119bica znacznie si\u0119 wyludni\u0142a. W 1554 roku du\u017c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 zabudowa\u0144 strawi\u0142 po\u017car, jednak zniszczenia szybko odbudowano. Po po\u017carze w miejsce spalonego drewnianego ko\u015bcio\u0142a rozpocz\u0119to budow\u0119 nowego pod wezwaniem \u015bw. Ma\u0142gorzaty. W czasie wojny ze Szwecj\u0105 w latach 1655-1660, D\u0119bica by\u0142a dwukrotnie \u0142upiona przez obce wojska. Najpierw przez Szwed\u00f3w, a potem przez armi\u0119 Jerzego Rakoczego. W czasie III wojny p\u00f3\u0142nocnej oraz wojny domowej pomi\u0119dzy zwolennikami i przeciwnikami Stanis\u0142awa Leszczy\u0144skiego, miasto zosta\u0142o ponownie zniszczone. Mimo rozpaczliwej pr\u00f3by ratowania miasta przez kolejnych w\u0142a\u015bcicieli, D\u0119bica ju\u017c si\u0119 z tych zniszcze\u0144 nie podnios\u0142a, co wi\u0105za\u0142o si\u0119 zreszt\u0105 z upadkiem gospodarczym ca\u0142ego kraju. Po I rozbiorze D\u0119bica znalaz\u0142a si\u0119 pod panowaniem austriackim. Po I rozbiorze, decyzj\u0105 w\u0142adz austriackich, D\u0119bica zosta\u0142a pozbawiona praw miejskich. W 1831 roku mieszka\u0144c\u00f3w zdziesi\u0105tkowa\u0142a epidemia cholery. W 1846 roku dosz\u0142o do zamieszek zwi\u0105zanych z rabacj\u0105 galicyjsk\u0105, zamordowano wtedy dziesi\u0119\u0107 os\u00f3b.\u00a0 W 1858 roku po\u017car zniszczy\u0142 po\u0142ow\u0119 zabudowy miasta. Nie zahamowa\u0142o to dalszego wzrostu gospodarczego i demograficznego D\u0119bicy. W 1912 roku w\u0142adze austriackie, po wieloletnich staraniach, przywr\u00f3ci\u0142y D\u0119bicy prawa miejskie, a w 1914 roku r\u00f3wnie\u017c jej dawny herb \u2013 Gryf.\u00a0 Po I wojnie \u015bwiatowej D\u0119bica wesz\u0142a w sk\u0142ad niepodleg\u0142ego pa\u0144stwa polskiego. Po kampanii wrze\u015bniowej 1939 roku D\u0119bica znalaz\u0142a si\u0119 pod okupacj\u0105 niemieck\u0105. Niemcy rozpocz\u0119li demonta\u017c maszyn i urz\u0105dze\u0144 z fabryk, kt\u00f3rych nie chcieli uruchamia\u0107. Mieszka\u0144c\u00f3w zmuszali do prac przymusowych na rzecz armii i administracji niemieckiej. W 1941 roku utworzyli w mie\u015bcie getto. 23 sierpnia 1944 roku do D\u0119bicy wkroczy\u0142y wojska radzieckie 5 armii gwardii, 60 armii i samodzielnego korpusu pancernego gwardii I Frontu Ukrai\u0144skiego.<\/p>\n

CO WARTO ZOBACZY\u0106?<\/p>\n