26 marca 2022 roku
Trzcińsko-Zdrój leży nad rzeką Rurzycą na Pojezierzu Myśliborskim, należącym do Pojezierzy Zachodniopomorskich. Początkiem dzisiejszego miasta była prawdopodobnie słowiańska osada rybacka powstała we wczesnym średniowieczu na wyspie jeziora. Do końca XII wieku, podobnie jak sąsiednie osady i grody, podlegała ośrodkowi władzy kasztelańskiej w Cedyni. W 1248 roku, podczas wizytacji zakonu templariuszy w Rurce, biskup kamieński Wilhelm nadał przywilej zbierania dziesięciny od ludności wsi, zanotowanej jako Sconenvlete. Data uzyskania praw miejskich nie jest dokładnie znana – pierwsza wzmianka o Trzcińsku jako mieście pojawiła się bowiem w 1281 roku, gdy otrzymało prawa targowe. Od 1373 roku Trzcińsko było we władaniu Korony Czeskiej, której władcy z czasem podjęli próby sprzedaży regionu z racji na jego peryferyjność. W 1402 roku zawarto porozumienie w sprawie sprzedaży miasta z regionem Polsce, jednakże jeszcze w tym samym roku sprzedano je Krzyżakom. W czasie wojny polsko-krzyżackiej w 1433 roku zostało zniszczone przez husytów. Po wybuchu kolejnej wojny polsko-krzyżackiej w 1454 roku Krzyżacy sprzedali miasto z regionem w celu pozyskania funduszy na prowadzenie wojny. W 1468 roku miasto zostało zniszczone przez książąt pomorskich. Największą ruinę przyniosła miastu wojna trzydziestoletnia – wojska cesarskie zajęły miasto w 1627 roku, a później ograbili je w 1630 roku żołnierze szwedzcy Gustawa Adolfa. Ostatecznie w 1634 roku doszczętnie spaliły i zniszczyły Trzcińsko wojska Wallensteina. W 1899 roku Trzcińsko uzyskało połączenie kolejowe z Pyrzycami i Godkowem. W 1895 roku w okolicy miejscowy lekarz odkrył pokłady torfu borowinowego, dzięki czemu Trzcińsko stało się miejscowością uzdrowiskową. Założono pierwsze kąpielisko a następnie zakład leczniczy. Do zakładu tego przyjeżdżali chorzy z całej północnej Europy, a miasto otrzymało tytuł Zdrój. W 1948 roku zamknięto dom zdrojowy.
CO WARTO ZOBACZYĆ?
• Brama Myśliborska
• Brama Chojeńska
• Baszta Prochowa
• Baszta Bociania
• Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy
BIBLIOGRAFIA
* pl.wikipedia.org