27 lutego 2022 roku
Dobrzyca przyjęła nazwę od pierwszego właściciela Mikołaja Dobrzyckiego herbu Leszczyc, którego wpis do ksiąg ziemskich pochodzi z 1327 roku. Lokacja miasta nastąpiła prawdopodobnie przed rokiem 1440. Dziś przyjmuje się, że prawa miejskie i herb otrzymała 8 maja 1440 roku od króla Władysława, zwanego później Warneńczykiem. Z chwilą otrzymania praw miejskich nastąpił podział Dobrzycy. Dzieliła się wtedy ona na Dobrzycę miasto i Dobrzycę wieś zwaną również Klonowem. Dobrzycę i Klonów oddzielała rzeczka Patoka. Była wtedy niewielkim miasteczkiem rolniczym. W XVI wieku pojawili się Bracia czescy. W XVII wieku, w czasie potopu szwedzkiego, Dobrzyca została zniszczona. W 1655 roku Dobrzyca i okoliczne miejscowości jak Budy, Koźmin Wlkp., Galew i Borzęcice stały się miejscem postoju wojsk hetmana polnego Jerzego Lubomirskiego. Dobrzycę nawiedzały różne klęski, jak epidemie cholery w latach 1624 i 1707-1712, a także pożary m.in. w 1545, 1611, 1752, 1753, 1756, 1777 i w 1820 oraz 23 września 1838 roku. Po pożarze w 1777 roku odbudowano miasto i nadano mu czytelny wyraz architektoniczny z czworobocznym rynkiem. W czasie Wiosny Ludów w 1848 roku mieszczanie wystąpili przeciwko władzom pruskim. Dobrzyca utraciła prawa miejskie w 1934 roku z powodów zbyt małej liczby ludności. W 2014 roku odzyskała prawa miejskie.
CO WARTO ZOBACZYĆ?
- Ratusz
- Kościół pw. św. Tekli
- Kościół poewangelicki
- Pałac Gorzeńskich
BIBLIOGRAFIA
- wikipedia.org